𝐎𝐩𝐚 𝐉𝐚𝐧 𝐢𝐬 𝐞𝐫 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐚𝐥𝐥𝐞 𝐤𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧Iedereen binnen het bedrijf noemt hem Opa Jan. Hij staat zelfs zo op het rooster en in de groepsapp. Als je één van de collega’s vraagt met wie ze op pad moeten, is het antwoord vaak: “Met opa.” Opa Jan is mijn vader en eigenlijk sinds zijn pensioen één van de vaste uitvaartassistenten. Uitvaartassistenten zijn echt zo belangrijk in ons vak. Zij lopen de gaten dicht en zijn ons als uitvaartleidsters steeds een stapje voor, zodat, als wij bijvoorbeeld bij een graf aankomen met de familie, het geluid klaarstaat en de bloemen op hun plaats zijn gelegd.Opa Jan doet dat dus ook. Maar op de één of andere manier is hij een magneet voor kleine kinderen en pubers. Hij vraagt meestal of iemand hem wil helpen en voor je het weet, gaan de kinderen mee om iets te dragen en zijn ze trots dat ze Opa Jan helpen en dat is precies wat hij wil. Want ooit was hij zelf een kind. Een kind dat op 14-jarige leeftijd zijn vader heel plotseling verloor en daardoor van de één op de andere dag kostwinner werd voor zijn moeder en drie zusjes. In die tijd mochten kleine kinderen niet mee naar een uitvaart. Hijzelf wel en het zusje dat een jaar jonger was ook. Maar na de uitvaart is er nooit meer over zijn vader gepraat. Door niemand. Het gebeurde met de beste bedoelingen, want zo ging het in die tijd. Het grote verdriet werd verstild en weggestopt. Want door er niet over te praten, zouden de kinderen het vast ook niet voelen en niet rouwen. Dan zou het sneller overgaan. Maar hij leerde mij dat dit helaas niet zo is.Ik weet dat hij dat nooit helemaal heeft losgelaten, maar het heeft hem gevormd. Het heeft hem gevoelig gemaakt voor dat kleine, kwetsbare stukje dat een kind bij een afscheid voelt.Daarom is Opa Jan altijd aanwezig voor de kinderen. Omdat hij weet hoe het is om er wel bij te zijn en hoe het is om er niet bij te mogen zijn. Hij weet hoe belangrijk het is om een hand vast te houden, een uitleg te geven die zacht is of een stilte te delen die zegt: wat je ook voelt, het mag er zijn.En zo verandert iets dat ooit stil moest blijven in iets dat nu gehoord wordt. Opa Jan zorgt ervoor dat kinderen gezien worden, dat ze mogen rouwen en tegelijkertijd ook gewoon kind mogen zijn. Hij haalt, zonder dat hij het zelf doorheeft, vaak de scherpe randjes er voor ze af, zodat ze op hun gemak zijn tijdens het afscheid.Ik ben zo trots op hem. Op dat kleine stukje revolutie in de rouw. Vriendelijk, rustig, op de achtergrond, maar zo ontzettend belangrijk in het werk dat wij mogen doen.

Ik zit in onze familiekamer met tegenover mij een oudere heer die deze week afscheid moet nemen van de liefde van zijn leven, met wie hij maar liefst 59 jaar getrouwd was.Zij ligt in dezelfde ruimte opgebaard. Hij heeft zijn stoel naast haar verlaten en is naast zijn dochters op de bank komen zitten.Omdat ik de dienst mag verzorgen, stel ik allerlei vragen, waaronder: “Was u gelijk verliefd?”Meneer gaat rechtop zitten en kijkt mij met glimmende ogen aan. “Ik wel, maar zij niet. Ik heb wat moeite moeten doen, zal ik je vertellen.” Hij glimlacht schalks en zegt dan trots: “Maar uiteindelijk ging ze voor de bijl.”Hij vertelt verder en ik schrijf mee, stil en verwonderd door zijn stem die vol liefde vertelt over de liefde die hen een heel leven lang heeft verbonden. Zo vormt zich voorzichtig een levensloop en de opzet voor de afscheidsdienst die over een paar dagen gaat plaatsvinden.Iedere uitvaart is bijzonder, omdat het altijd weer een ander verhaal is, maar de verhalen van mensen die zo lang samen mochten zijn, blijf ik mooi vinden.En toch zie ik iedere keer weer dat, hoewel het een voorrecht is om zo lang samen te mogen zijn, het ook zichtbaar veel pijn doet om elkaar los te laten.Dit deel ik ook met meneer en hij knikt bevestigend, maar zegt dan vol overtuiging:“Weet je, rouw is de prijs die we betalen voor de liefde, en ik kan je zeggen dat ik die liefde nooit had willen missen.”Hij staat op van de bank en schuifelt terug naar zijn stoel naast het lichaam van zijn vrouw, pakt haar hand en zegt zacht: “Toch meisje? We hadden het nooit willen missen!”Ik veeg snel een traan van mijn wang, ontroerd door die blijk van liefde, en knik zacht naar zijn zichtbaar emotionele dochters terwijl ik de ruimte in stilte verlaat.En terwijl ik wegloop, kijk ik even omhoog en dank ik. Want wat ben ik elke keer opnieuw weer dankbaar voor het werk dat ik mag doen.

Vandaag voel ik me gezegend, verwonderd en dankbaar, want we vieren ons 10-jarig jubileum.

Ik zie ze overal momenteel. Mensen die wandelen, die trainen voor de Vierdaagse. Ieder loopt zijn of haar eigen tempo.

Ze zat daar. In die stoel naast het bed waar hij lag. Haar hand nog steeds in de zijne.Hij was zojuist overleden. Zacht. Stil. Zoals hij geleefd had.Geen drama, geen haast. Gewoon… gaan als het moment daar is.

Het is algemeen bekend dat kinderen mijn hart hebben.